Mijn weg naar dit werk begon na een burn-out toen in een aantal jaren in het onderwijs werkte. 
Dat moment maakte duidelijk dat blijven doorgaan geen optie meer was. Ik leerde vertragen, eerst voorzichtig, later met meer vertrouwen. Mindfulness, yoga en de natuur hielpen me om weer te voelen wat er in mij gebeurde en om dichter bij mezelf te blijven.

Tijdens mijn opleiding tot coach (specialisatie stress en burn-out) groeide het verlangen om anderen hierin te begeleiden.
Bij het opstarten van mijn praktijk merkte ik hoe stress zich opnieuw aandiende. De angst om terug te hervallen was herkenbaar en confronterend. Dat werd het moment waarop ademhaling echt betekenis kreeg.

Door mijn eigen adem te leren kennen, veranderde er iets fundamenteels.
Ik verdiepte me in hartcoherentie en chronische hyperventilatie en ervaarde aan den lijve hoe ademhaling richting kan geven wanneer het hoofd het even niet meer weet.

Vanuit die kennis en ervaring trok de natuur me steeds vaker naar buiten.
Wandelen werd een manier om te vertragen, niet alleen in het tempo, maar ook vanbinnen.
In mijn wandelingen nodig ik je uit om te zakken via natuur, adem, mindfulness en zachte creativiteit.

In balans zijn, blijft voor mij iets om aan te werken, het is geen eindpunt.
Ik zorg ervoor door regelmatig te vertragen, kleine rustmomenten in te bouwen en stilte op te zoeken thuis, in de natuur, aan zee.

Beweging helpt me ontladen, net als muziek en yoga wanneer het lukt.

Nieuwsgierigheid houdt me wakker: lezen, leren en uitwisselen met anderen geeft energie.

Ik hou van verdiepende gesprekken, gedachten uitwisselen, ...

Ook buiten mijn praktijk sta ik midden in het leven. 

Ik werk als kleuteleidster in een graadklas, 

ben mama van twee jongvolwassen kinderen Zjef en Ode.

Marnick is mijn levensgezel die heel regelmatig naast mij wandelt. 

Deze dagelijkse ervaring neem ik vanzelf mee in mijn begeleiding.

Ik geloof dat balans er komt door op kleine momenten te verbinden en te verzachten.
Niet door harder te proberen, maar door samen te kijken, te voelen en stap voor stap ruimte te maken voor eenvoud. 

Joke